Είδη ζώων που έχουν υποστεί εξαφάνιση ή ειναι σε εξαφάνιση

              Ο Ντανκλεοστούς ήταν ένα ψάρι με μήκος 8 έως 10 μέτρα το οποίο ήταν ασυνήθιστα μεγάλο για την εποχή που ζούσε. Έζησε 130 - 150 εκατομμύρια χρόνια πριν τους πρώτους δεινόσαυρους.  Ανήκει στα πλακόδερμα, τα οποία είχαν καλυμμένο το κεφάλι και τον αυχένα με ένα είδος οστέινης πανοπλίας. Η φιγούρα ανοιγοκλείνει το στόμα.

  Το Ινδρικοθηρίο ήταν ενα απο τα μεγαλύτερα θηλαστικα που περπατούσαν στην γη πριν απο 35-50 εκ χρόνια στην κεντική ασία.Το μέγεθος αυτού του ζωου εκτιμαται ως 9.2 μέτρα μήκος και 5.4 μέτρα ύψος με μια σύνολικη μάζα των 20-30 τόνων.Μελέτες λενε οτι μπορει να ανηκει στην οικογενεια της σημερινης καμηλοπαρδαλης

             Ο Πλησιόσαυρος (Plesiosaurus) είναι γένος θαλάσσιων ερπετών , της τάξης των σαυροπτερύγιων , και πιστεύεται ότι ίσως εξαφανίστηκε 65 εκατομμύρια χρόνια πριν. Σήμερα υπάρχουν μερικοί μόνον απολιθωμένοι σκελετοί του, σε μουσεία της Ευρώπης και της Αμερικής . Από το γένος των θαλάσσιων σαυροπτέρυγων, είναι ο μοναδικός αντιπρόσωπος της οικογένειας των πλησιοσαυριδών. [1] Το σώμα τους ήταν πεπλατυσμένο, με μικρό ύψος 100-130 εκατοστά και μήκος έως 14,5 μέτρα. Διέθετε, επίσης, 100-150 σπονδύλους με επίπεδες αρθρωτές επιφάνειες. Χαρακτηρίζονταν από μικρό κεφάλι, μακρύ λαιμό και ισχυρά σαγόνια με κωνικά ίσια δόντια. Ωστόσο είχε και έντονα ανεπτυγμένους κυνόδοντες και ογκώδες θωρακισμένο σώμα με (ίσως) κοντή ουρά. Βεβαίως, ορισμένα είδη είχαν και κοντό λαιμό και μεγάλο κεφάλι. Επίσης, τα άκρα τους ήταν διαμορφωμένα ως νηκτικά πτερύγια. Ήταν ζώα αρπακτικά και ζούσαν σε παράκτιες περιοχές αλλά πήγαιναν και σε β...

                  Ένας ενήλικος μαλλιαρός ρινόκερος έφτανε σε μήκος τα 3,7 μέτρα και ζύγιζε 2–3 τόνους κατά μέσο όρο, αλλά πιθανόν να μπορούσε να φτάσει τα 4,3–4,4 μέτρα μέγιστο μήκος. Το ύψος του έφτανε τα 2 μέτρα, και το μέγεθος του σώματός του ήταν λίγο μεγαλύτερο από αυτό του λευκού ρινόκερου . Στο ρύγχος του έφερε δύο κέρατα φτιαγμένα από κερατίνη. Το μπροστινό έφτανε σε μήκος τα 61 εκ., ενώ το πίσω ήταν πολύ μικρότερο. Το σώμα του καλυπτόταν από πολύ πυκνό τρίχωμα, ώστε να αντεπεξέρχεται στις σκληρές τότε θερμοκρασίες.                   

                  Σύμφωνα με απολιθώματα που εντοπίστηκαν το 2009 στην Κολομβία, οι αρχαιολόγοι υπολόγισαν πως το μήκος του Τιτανοβόα έφτανε τα 13 μέτρα και το βάρος του τους 1,2 τόνους. Το γιγαντιαίο φίδι εκτιμάται ότι έζησε στις τροπικές περιοχές της Νοτίου Αμερικής, ζώντας σε βάλτους κι ελώδης εκτάσεις, ενώ μεταξύ των θηραμάτων του συγκαταλέγονταν άλλα ερπετά κι αμφίβια ζώα της περιοχής. Μάλιστα, το κανάλι του μουσείου Smithsonian της Νέας Υόρκης αφιέρωσε ένα εκτενές ντοκιμαντέρ σχετικό με τον Τιτανοβόα, το οποίο πραγματεύεται τις συνθήκες οι οποίες οδήγησαν το συγκεκριμένο είδος φιδιού στο τρομακτικό αυτό μέγεθος, ενώ το ίδιο μουσείο το 2012 δημιούργησε ένα πιστό αντίγραφο του μεγαλύτερου φιδιού της ιστορίας, το οποίο κι εκτίθεται σε περίοπτη θέση. Δείτε το βίντεο Ο Τιτανοβόας υπολογίζεται ότι έζησε στην Γη και συγκεκριμένα στην περιοχή της Νότιας Αμερικής πριν από περίπου 60 εκατομμύρια χρό...

                   Ο  Μεγαλόδων  (επιστημονική ονομασία  Carcharodon Megalodon  -  Καρχαρόδων ο μεγαλόδων ) είναι ένα  εξαφανισμένο είδος   καρχαρία  που έζησε 28 με 1,5 εκατομμύρια χρόνια πριν, στον  Καινοζωικό  αιώνα. Όσον αφορά την ταξινόμησή του, αυτό είναι ένα θέμα έντονης συζήτησης με δύο κύριες ερμηνείες, η μια ότι ανήκει στην οικογένεια Λαμνίδες και η άλλη ότι ανήκει στην οικογένεια Οτοδοντίδες. [1]  Στην βιβλιογραφία τον αναφέρει ως C. megalodon. Ο Μεγαλόδων θεωρείται ως ένα από τα πιο μεγάλα και δυνατά σαρκοφάγα στην ιστορία των  σπονδυλωτών . [2]  Έφτανε σε μήκος τα 18-20 μέτρα [1]  και βάρος από 30 έως 100 τόνους, ανάλογα με το μήκος του και βρισκόταν σε όλο τον κόσμο. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο μεγαλόδων θα έμοιαζε πολύ με το  μεγάλο λευκό καρχαρία . Ο μεγαλόδων θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα ψάρια που εμφανίστηκαν και ο μεγαλύτερος καρχαρίας ...

               Θυλακόσμιλος   είναι το όνομα ενός γένους μαχαιρόδοντων μαρσιποφόρων θηρευτών που πρωτοεμφανίστηκε κατά την διάρκεια της   Μειόκαινου . Τα απολιθώματα του έχουν βρεθεί στην   Νότια Αμερική , κυρίως στην   Αργεντινή . Είναι ένα από τα πολλά είδη προϊστορικών ζώων που κοινά ονομάζονται   σμιλόδοντας . Ο Θυλακόσμιλος δεν ήταν   Αιλουροειδές   αλλά   Μαρσιποφόρο   και η ομοιότητα του με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή είναι αποτέλεσμα της   συγκλίνουσας εξέλιξης . Ο θυλακόσμιλος είχε μεγάλους άνω κυνόδοντες σε σχήμα μαχαιριού και μικρότερους, κοφτερούς κάτω κυνόδοντες. Δεν είχε καθόλου κοπτήρες και τα άλλα δόντια ήταν υπερβολικά μικρά.. [1]  Υπολογίζεται ότι ζύγιζε 150 κιλά. [2]  Η  προβούαινα , ο θυλακόσμιλος και το  μαρσιποφόρο λιοντάρι  ήταν τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα μαρσιποφόρα που υπήρξαν. Αντίθετα με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή τα δόντια του μεγάλωναν για όλη την...

                  Το  μαλλιαρό μαμούθ  ( Mammuthus primigenius ) είναι ένα από τα 10 εξαφανισμένα πλέον είδη μαμούθ που έζησε κατά τη διάρκεια του  Πλειστόκαινου  μέχρι την εξαφάνισή του στην πρώιμη εποχή του  Ολοκαινίου . Το μαλλιαρό μαμούθ αποκόπηκε από τους προγόνους του περίπου 800.000 χρόνια πριν στην Ανατολική Ασία. Ο πλησιέστερος συγγενής του είναι ο  ασιατικός ελέφαντας . Η εμφάνιση και η συμπεριφορά αυτού του είδους συγκαταλέγονται μεταξύ των καλύτερων μελετών κάθε προϊστορικού ζώου λόγω της ανακάλυψης κατεψυγμένων σωμάτων στη  Σιβηρία  και την  Αλάσκα , καθώς και σκελετών, δοντιών, περιεχομένων στομάχου, κοπριάς και απεικόνισης από τη ζωή σε προϊστορικές σπηλιές. Τα κατάλοιπα μαμούθ ήταν γνωστά εδώ και πολύ καιρό στην  Ασία  πριν γίνουν γνωστά στους  Ευρωπαίους  τον 17ο αιώνα. Η προέλευση αυτών των ζώων ήταν μακρά θέμα συζήτησης και συχνά εξηγείται ως υπολείμματα θρυλι...

  Το  ντόντο  ( Raphus cucullatus ) ήταν  ενδημικό   πουλί  που ζούσε στον  Ινδικό ωκεανό  και ειδικότερα στο νησί του  Μαυρίκιου . Ήταν συγγενικό είδος με τα  περιστέρια . Το ύψος του ανερχόταν περίπου στο ένα μέτρο και το βάρος του περίπου στα 20 κιλά. Τρεφόταν κυρίως με φρούτα που φύτρωναν στο έδαφος. Εξαλείφθηκε εξαιτίας της παρουσίας ανθρώπων στον Μαυρίκιο μεταξύ 1660-1680. Το ντόντο είχε ήδη εξαφανιστεί από τα μέσα του 17ου αιώνα. Το ντόντο δεν φοβόταν καθόλου τους ανθρώπους, και αυτό, σε συνδυασμό με έλλειψη μαχητικότητας του, το έκανε εύκολη λεία για τους κυνηγούς. Ωστόσο, τα βιβλία της εποχής είναι γεμάτα από αναφορές σχετικά με την κακή γεύση και το σκληρό κρέας του, και από τις αναφορές αυτές διαπιστώθηκε ότι ο άνθρωπος δεν ήταν ο μοναδικός λόγος εξάλειψης του ντόντο. Αν και υπάρχουν διάσπαρτες για μαζικές δολοφονίες ντόντο για την  τροφοδοσία των πλοίων , οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν βρει μέχρι στιγμής πενιχρά στοιχεία...